Hydrogeologie

Het noordoostelijke gedeelte van de provincie Antwerpen is uitermate geschikt voor het winnen van grondwater.  Dit dankt zij aan de lithologische samenstelling van de ondergrond met haar  specifieke hydrologische bijzonderheden.  Voortgaande op de geologische structuur, met inachtneming van de goed doorlatende en de niet of weinig doorlatende afzetting, kan de hydrogeologische structuur schematisch voorgesteld worden als volgt.

topografische scheidingskam
Noord	Maas		Schelde	Zuid
Freatisch watervoerend pakket
kleilaag met zandlenzen
2de watervoerende laag
kleilaag
1ste watervoerende laag
Ondoorlatende kleilaag

De eerste en tevens belangrijkste watervoerende laag wordt gevormd door de Formaties van Berchem.  In het noorden is dit een zuivere spanningslaag, in het zuiden een zuivere freatische watervoerende laag.  In het centrale gedeelte komen alle overgangen voor van bijna zuiver freatisch tot een bijna volledige spanningslaag.  Deze overgang is niet geleidelijk, doch vrij onregelmatig, doordat de afdekkende tussenlaag gevormd wordt door verschillende lithologische eenheden die ook in samenstelling sterk wisselen. 

In het noorden worden de Formaties van Diest en Kattendijk en de Zanden van Luchtbal, ook het diepe watervoerend pakket genoemd, afgedekt door het kleiige facies van de Zanden van Oorderen.  Beide zanden behoren tot de Formatie van Lillo.

In het oostelijk gedeelte wordt dit watervoerend pakket afgedekt door een kleiige topzone van de Formatie van Diest. 

Ten noorden van het Kempisch kanaal, waar de Kleien van de Kempen voorkomen, is er een tweede watervoerende laag, nl. de Formatie van Merksplas (ook wel middenlaag genoemd).

In dezelfde streek is er boven deze Kleien van de Kempen een ondiep of freatisch watervoerend pakket in de Zanden van de Kempen.  Vaak zijn er lokaal ook nog kleinere spanningslagen tussen de kleilenzen van de Kleien van de Kempen.

Overzicht grondwaterwinningen

Momenteel hebben wij een 300-tal waterwinningsputten, verspreid over 25 waterwingebieden.  Dertien van deze gebieden zijn uitgerust met een zuiveringsinstallatie.  Dit zijn de zogenaamde waterproductiecentra of WPC's.  De overige twaalf zijn satellietcentra.  Het daar opgepompte water wordt gezuiverd in een nabijgelegen WPC.  Jaarlijks leveren deze winningen ca. 64 miljoen m³ zuiver water op.